Wczasy i Wakacje
wczasy, wakacje, urlop
Chojnice
Daleko w głąb czasu sięgają dzieje Chojnic, dziś bardzo żywotnego i rozwijającego się miasta w południowo-zachodniej części Pomorza Gdańskiego. Jego szacowną przeszłość dokumentują pozostałości po grodzie wczesnośredniowiecznym, datowanym na przełom XI/XII w. Odkryto je przed wojną na terenie sąsiadującym z kościołem pojezuickim. Wysuwane jest przypuszczenie, iż istniała w Chojnicach wcześniejsza warownia, wzniesiona przez prasłowiańską ludność kultury wschodniopomorskiej, żyjącą w latach 650-100 p.n.e. O pobycie tej ludności na obszarach Pomorza Gdańskiego mówią popielnice, m in. twarzowe, ustawiane w obudowaniach z płyt kamiennych, czyli tzw. grobach skrzynkowych. czytaj dalej »
Bursztyn – złoto Bałtyku
W nazwie wsi Gleźnowo usytuowanej nad przymorskim jeziorem Bukowo pod Sławnem kryje się prastare słowiańskie miano bursztynu, posiadające postać giez, co potwierdza zapis u Pliniusza i Tacyta w formie glesum, glaesum — bursztyn. Dzisiejsza nazwa tego szlachetnego minerału wywodząca się z języka niemieckiego występuje po raz pierwszy w dokumencie z 1323 r. w formie burnsteyn (czytaj bursztejn), a w 1460 r. bursthyn, co wymawiało się bursztyn. Zapis z 1493 r. brzmi: paczyerze yedny koralowe a drugye burstynowe. a inny, łaciński, o rok późniejszy głosi: Trinum paternoster, unum coralinum et duo burstynowe, co oznacza występowanie w różańcu na przemian: jeden paciorek koralowy i dwa bursztynowe. czytaj dalej »
Charzykowy
Znają dobrze tę miejscowość nad Jeziorem Charzykowskim (d Lukomie) wodniacy, a także miłośnicy sportu bojerowego oraz letnicy i rozmiłowani w wędrówkach po ziemi kaszubskiej turyści O jej istnieniu w średniowieczu informuje dokument krzyżacki z 1437 r., w którym wymieniona jest jako Muskendorfi, czyli zapewne wieś należąca do Miszki lub Mieszka. W 1565 r. nosi nazwę Charzikowo, a w 1652 r. Charzykowy pochodzącą od nazwy osobowej Charzyk. W XVI i XVII w. były Charzykowy wsią królewską, zamieszkaną przez zagrodników i później przez rybaków. Egzystowało w niej dwu karczmarzy i młynarz, którego młyn o 2 kołach stał obok istniejącego stawku nad rzeką Małą, gdzie ostatnio czynny byt młyn foluszowy Zacisze. czytaj dalej »
Chełm
Była to pierwotnie – wspomniana już w haśle „Biskupia Górka” polska osada w majętnościach biskupich, nazwana w dokumencie z 1356 r. Nową Górką. W 1456 r. pojawiła się w źródłach niemieckich jako Stolzenberg. Po 1945 r. nie przywrócono, niestety, osiedlu jego prastarej polskiej nazwy. Poprzestano na przetłumaczeniu drugiego członu – berg, zastosowawszy jedynie staropolską nazwę – chelm – zamiast góra. Wieś Nowa Górka -Stolzenberg wraz z niajątkiem i dworem biskupim niszczone były wielokrotnie podczas wojen. W 1433 r. spalili osadę Husyci, a w XV w. dwukrotnie Krzyżacy. Podobny los zgotowali Nowej Górce w 1577 r. gdańszczanie, usiłując przeszkodzić zakwaterowaniu w niej oddziałów króla Stefana Batorego, oblegających wówczas zbuntowany Gdańsk. W kilku ocalałych od pożaru domach mieszkał przez kilka dni Batory ze swoim najbliższym otoczeniem. Kolejne spustoszenia dotknęły wieś w 1656 r. podczas najazdu szwedzkiego, a w 1734 r. puściły ją z dymem wojska rosyjskie, oblegające Gdańsk, w którym schronił się król Stanisław Leszczyński. Podczas wojen napoleońskich dosięgły osadę dwukrotnie zniszczenia wojenne: w 1807 r. z rąk oblegających Gdańsk żołnierzy francuskich, a w 1813 r. spustoszyli ją w czasie zdobywania miasta Rosjanie i Prusacy. czytaj dalej »
Chmielno
Malowniczo położona w kręgu jezior i wzniesień polodowcowych wieś Chmielno należy od około stu lat do miejscowości szczególnie chętnie odwiedzanych przez letników i turystów, a także przez artystów malarzy rozkochanych w urodzie Pojezierza Kaszubskiego. Krajoznawców zwabia do Chmielna nie tylko piękny krajobraz i interesujący folklor, ale także fascynująca atmosfera owianych tajemniczością wydarzeń, które w zamierzchłej przeszłości rozgrywać się miały na tym terenie. Opowiadają o nim barwne, zrodzone w fantazji ludu kaszubskiego legendy i baśnie oraz ciekawe przekazy źródłowe, niepewnie interpretowane przez historyków. Żądne poznania dawnej przeszłości wyobraźnie rozpalają również wyniki badań archeologicznych, przeprowadzonych ostatnio na terenie wczesnośredniowiecznego grodu, domniemanej rezydencji na wpół legendarnej księżniczki Damroki i autentycznego kasztelana chmieleńskiego. czytaj dalej »
Dom Zarazy
Kiedyś z zabobonnym lękiem spozierano na ten skromny budynek, stojący na skraju wioski klasztornej (dziś ul. I Armii Polskiej nr 15) i żegnając się nabożnie wspominano tragiczne wydarzenia, jakie na początku XVIII w. rozegrały się w jego wnętrzu. Teraz jedynie tablica, zawieszona przez ochroniarzy zabytków z PTTK, wygrzebuje z mroku zapomnienia stare nazwy tego obiektu i zapala ciekawość turystów, nigdy nie sytych tego, co dawne i niezwykłe.
Budynek, o którym mowa, jest najstarszym domem Oliwy, zbudowanym najprawdopodobniej jeszcze w XIV w. na siedzibę wójta klasztornego, mieszczącym w swoim wnętrzu m.in. dwie cele więzienne oraz kaplicę. Jest to budowla piętrowa, wzniesiona z dużej cegły przy zastosowaniu wątku wendyjskiego. Jej ścianę wschodnią urozmaicają proste w rysunku wnęki gotyckie. czytaj dalej »